4
ถ้าไม่ต้องแคร์ใครๆละก็
ห้าสาวอยากจะกรี๊ดดดดดดดดดดดดดออกมาดังๆ ด้วยความตื่นเต้นเป็นแน่
แม่สาวจอมหยิ่งน่าจะเป็นคนที่กรี๊ดดดดดดดังกว่าใครๆ
แต่ไม่ใช่ตอนนี้แน่นอน
เพราะเธอต้องเก็บกดอาการนั้นไว้ก่อน
เพราะนอกหน้าต่างนั้น ชายหนุ่มก็ยังคงมองเข้ามาหาเธอเหมือนเดิม
แต่ภาพที่เห็น อาจจะเลือนลางกว่าครั้งแรกที่ได้เห็นเธอหัวเราะต่อกระซิกกับเพื่อนๆ
น้ำตาเม็ดเล็ก อาจจะคลอเบ้าตาเขาอยู่ ทำให้ภาพหญิงสาวไม่คมชัดเหมือนเดิม
“ เฮ้ย กล้ามากว่ะ ”
“ เค้าต้องชอบเธอจริงๆอะ คิดดูดิเดินเข้ามาที่โต๊ะ แล้วขอเบอร์ ”
“ เจ๋งว่ะ ”
เสียงเพื่อนๆชื่นชมความกล้าหาญของชายหนุ่มนิรนามผู้นั้นอย่างไม่ขาดปาก
หลังจากเงียบและหยิ่งจนลืมตัว ตั้งแต่ตะกี้ (สิบนาทีผ่านไป )
แม่เป็ดผู้แสนยโส ก็กลายร่างเป็นหงส์ตอนไหนก็ไม่รู้
อ้อ.... ก็คงจะตอนที่ถูกขอเบอร์
เลยได้เปลี่ยนภพเปลี่ยนชาติเปลี่ยนวรรณะ กลายเป็นหงส์ไปในทันที
ล้ำหน้าเพื่อนๆเป็ดทั้งห้าไปอย่างไม่รีรอ
เธอได้พูดขึ้นมาอย่างที่คนสวยเค้าชอบพูดกัน
“ ไม่ใช่สเป็คเราเลยอะ เรานึกว่าเค้าจะน่ารักกว่านี้ ”
“ ที่นั่งเค้ามันไกล เราสายตาสั้น มองไม่ชัดเลย ”
“อ้อคนเนี่ยหรอที่ถามตอนแรก ว่าโต๊ะนั้นน่ารักมั้ย ” ฉันถามเพื่อนหงส์
“ อื้ม ก็นึกอยู่แล้ว ว่าต้องมีอะไรสักอย่าง มันรู้สึกได้ ”
เธอมีเซนส์ของคนสวยเค้ามีกัน เธอรู้ว่าเธอดึงดูดเขาตั้งแต่แรกแล้ว
“ จริงปะ งั้นเค้าก็มองเธออยู่ตลอดเลยดิ ”
เพื่อนหงส์ไม่ได้พูดอะไร เธอแค่ยิ้มอย่างผู้ชนะเท่านั้น
โอ้ว เป็ดตัวที่ห้า ( เราเอง ) ทึ่งในตัวเพื่อนเธออย่างมาก
แต่ก็ไม่เข้าใจในการแสดงออกบางอย่าง
มันจึงถามขึ้นมาอย่างไม่รีรอ
“ เฮ้ย แล้วทำไมเธอไม่มองหน้าเค้าบ้างวะ เราว่าเค้าเห็นแต่หูข้างซ้ายเธอนะเนี่ย ”
เพื่อนเป็ดทั้งสี่ตัวก็ข้องใจในการกระทำเดียวกันนั้น
“ อ้อ เราปิดสิวว่ะ มีสิวเม็ดเป้งอยู่ตรงข้างจมูก เราเลยหันไปไม่ได้ ”
“ ฮ่าฮ่าฮ่า ”
เสียงหัวเราะทำลายความเงียบของทั้งร้าน
5
หลังจากฟังเพื่อนๆทั้งห้าคุยกันถึงแง่ดีในการให้เบอร์ของหนุ่มคนนั้นแล้ว
คำยุยงส่งเสริมของเพื่อนๆ ทำให้หงส์ผู้ยโส เสียดายที่ไม่ได้ให้เบอร์ไปตั้งแต่แรก
ทำอย่างไรดีละ เธอก็นึกขึ้นได้
“ งั้นเราจะไปเอานามบัตรในรถก่อน ”
“ งั้นเราไปเป็นเพื่อน ” เป็ดน้อยตัวหนึ่งเดินตามไป
แต่การจะให้นามบัตรชายหนุ่มผู้นั้น ไม่ใช่เรื่อง่าย เพราะเธอได้ปฏิเสธเค้าไปแล้ว
“ ให้น้องคนเสริฟเอาไปให้มั้ย ” เป็ดตัวที่สี่แสดงความคิดเห็น
“ เสียฟอร์มยังไงไม่รู้เนอะ ” เป็ดตัวใดตัวหนึ่งพูด ( จำไม่ได้ว่าตัวไหน )
“ ทำไงดีวะ “ หงส์เริ่มกระสับกระส่าย
เป็ดทั้งห้า และหงส์ผู้สง่างามหลงทางอยู่ในป่าทึบ
จะบินหนีก็บินได้ไม่สูง จะว่ายน้ำก็อยู่ในน้ำได้ไม่นาน หาทางออกไม่เจอ
แต่เวลาไม่เคยคอยท่า
ในเวลาที่เหล่าเป็ดกำลังมึนงง
ข้างนอกร้านนั้น ชายหนุ่มทั้งสี่พร้อมใจกันลุกขึ้นยืน
ชายหนุ่มนิรนามยืนขึ้น มองมาทางโต๊ะเหล่าเป็ด เขายกมือไหว้อย่างน้อมนอบ
ด้วยท่าไหว้ที่เขาไม่คุ้นเคยนัก และ ยิ้ ม อ ย่ า ง อ่ อ น ห ว า น
ปากเขาขยับพูดคำว่า “ บ๋ายบาย ” พร้อมอาการโบกไม้โบกมืออย่างน่ารัก
และแล้ว...
พวกเขาทั้งสี่นายก็เดินออกจากร้านไป
6
ทันใดนั้น
สาวทั้งโต๊ะตกใจแตกฮือ
“ น่ารักชะมัดว่ะ ยกมือไหว้ด้วยอะ ”
“ พอเค้าไหว้แล้วเม่งน่ารักเลย ”
“ เฮ้ย ทำไงดี เค้าไปแล้ว ”
“ เฮ้ย เค้าข้ามถนนไปแล้ว ”
“ เอาไงดี รีบตัดสินใจเร็ว ”
“ คนที่มาขอเบอร์มึง น่ารักที่สุดในโต๊ะเลยนะ ” เป็ดตัวที่สี่กล่าวขึ้น
เป็ดทั้งห้าเกิดอาการลน แต่อาการลนยังไม่เท่ากับอาการของหงส์ผู้เป็นตัวลนของจริง
“ เฮ้ย มึง เอานามบัตรกูไป
วิ่งเว๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ”
เป็ดตัวที่ห้าลุกขึ้นทันที ใส่รองเท้าไนกี้ เดินเครื่องเกียร์สี่ 150 กม. ต่อชม.
ไม่บิน ไม่ว่ายแล้วเว๊ย เป็ดวิ่งอย่างสุดแรงเกิดออกไปนอกร้าน
เป็ดตัวที่สี่ลุกขึ้นตาม ใส่รองเท้าอะดีดาส สะบัดปีกนิดหน่อย
“ กูไปเป็นเพื่อนนนนน ”
เป็ดทั้งสองออกวิ่งอย่างสุดแรง ตีนทั้งสี่ข้าง เหยียบน้ำฝนที่เพิ่งตกไปหมาดๆให้กระเด็นขึ้นมา
เหล่ามนุษย์ข้างทาง มองเป็ดน้อยสองตัวด้วยความสงสัย
พวกมันวิ่งตามอะไรกัน ?
แต่พวกมันก็ไม่ได้สนใจ ความสนใจอยู่ข้างหน้าพวกมันตะหาก
แต่สิ่งนั้นกำลังไกลออกไป
ไกลออกไป
ไกลออกไป
...
22:00 ทุกวันตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ( L I V E )
Korean-Thai Series :Please rock me (F4ภาคไทยพิสดาร) http://chingchingzzz.exteen.com
