ปรัชญาข้างสนามบอล
posted on 18 Aug 2009 23:04 by chingchingzzz
หลังจากข้าพเจ้าได้ไปนั่งดูแฟนเตะบอลเย็นวันพฤหัสมาสองครั้งนั้นทำให้เกิดความรู้สึกผูกพันกับทีมผู้เล่นสี่ทีมในสนามนั้นผูกพันไม่ได้หมายความว่าพูดคุยหยอกล้อกับผู้เล่นแต่อย่างใดชื่อยังไม่รู้จักด้วยซ้ำ มีเพียงแค่สามคนในสนามเท่านั้นที่ข้าพเจ้ารู้จักเกิดจากที่ผู้สังเกตการณ์ที่ไม่ได้รับเชิญผู้นี้ นั่งดูหนุ่มๆสี่ทีมอยู่นอกสนามและจัดให้การนั่งดูบอลทุกเย็นวันพฤหัสเป็นงานอดิเรกที่เพลิดเพลินใจอย่างหนึ่ง ที่นั่งประจำจะอยู่หลังโกลบอลมีม้าหินอยู่สองสามชุด ข้าพเจ้านั่งคนเดียวทุกครั้ง ดูบ้าง คิดงานบ้าง อ่านแมกกาซีนที่ถือไปบ้าง ช่วงเวลาที่นั่งดูจริงๆก็สนุกสนาน บางครั้งหัวเราะคนเดียว บางครั้งปรบมือยินดีกับผู้ทำประตู บางครั้งถึงกับส่งเสียงเชียร์ออกมาอย่างลืมตัว
ทำให้ได้เรียนรู้ว่า...
ถ้าเป็นแชมป์ก็ต้องรักษาแชมป์นั้นไว้ต่อไป ( เหนื่อยมากหน่อย )คู่ต่อสู้ต้องสูสีกันถึงจะสนุก
ให้ชนะอย่างเดียวก็ไม่สนุก
เราจะชอบคนที่เป็นแชมป์ แต่ถ้าดูนานๆ (ประมาณว่าเป็นทีมเดิมเป็นแชมป์กว่าสามรอบ) จะเริ่มเชียร์ทีมรอง และอยากให้ทีมรองชนะ
การใส่เสื้อเป็นทีม นี่ก็ทำให้ดูแก่งเหมือนกัน ดูข่มคู่ต่อสู้ได้
โลกเป็นของคนเก่งเสมอ เพราะคนเก่งจะอยู่ในสนามได้นานกว่า
ทีมจะเก่งต้องบวกด้วยคนเก่งหลายๆคน
ความมั่นใจและการไว้วางใจของคนอื่น เกิดจากการที่เราแสดงให้เขาเห็นหลายๆครั้งว่าเราทำได้มากกว่าหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง สี่ครั้ง นั่นก็คือทุกครั้ง ไม่มีพลาด จะทำให้เราเป็น Professional
ประโยคที่ได้ยินมากที่สุดในสนามบอล คือ “ โทษว่ะๆ ”
เวลาเราชนะเราก็เริ่มเป็นผู้ชนะไปเรื่อยๆ
คนเป็นโกลมักจะพูดว่า “ ขอกูเล่นบ้าง ” ( การเป็นโกลไม่ถือเป็นการเล่นแฮะ )เวลาผู้ชายเขาแข่งกีฬากันจริงจัง ก็ดูหน้ากลัวเหมือนกันนะเนี่ย
เวลาผู้ชายรวมตัวกัน ถ้าไม่จริงจัง ก็จะไร้สาระเลย
.....
ไม่ใช่แค่คนเล่นบอลได้เล่นเท่านั้น
คนนั่งดูก็ได้เล่นด้วยนะเนี่ย
ได้เล่นกับความคิดตัวเอง
มาสเตอร์แชมป์

ฮ่าๆ
อารมณ์ดีจังเลยค่ะพี่ชิงชิง
พี่เอ๋เค้าคงจะผอมลง อิอิ
แล้วอยากไปเตะกับเค้าบ้างป่าวคะ?
#1 By inthebee on 2009-08-18 23:08